دستار، عمامه یا لنگته، سرپوش اکثر مردان اسفاد قدیم بود که بر خلاف عمامه روحانیت، یک طرف آن آزاد و روی شانه ها قرار میگرفت. شیوه بستن و پیچش عمامه هر فرد متفاوت و منحصر به فرد بود و بهترین پارچه آن "فاج" بود که طول آن تا چندین متر هم می رسید. بستن عمامه، رسمی بودن فرد را می رساند و نوعی پوشش اجتماعی و بیرونی بود. از قسمت پیچانده شده عمامه برای جا نسواری(ناس)، جا سیگاری و گاها جای اسکناس استفاده می شد و از قسمت رها شده بعنوان حوله و جای تنقلات و میوه هم کاربرد داشت. در کارهای کشاورزی از عمامه بجای

چه شب ها که برای خواب التماس میکردی و به هر دری میزدی که از گل پر کردن خلاص شوی و چه سحرها که دعا می کردی مادر خواب بماند حتی شده برای چند دقیقه ای و یا چراغ توری روشن نشود و تو با آهنگ پام زدن های دستپاچه و بی وقفه ی مادر و غر زدن های زیر لبش ، در حال ایستاده چرتی بزنی و به امید ناامیدی پدر از تقلای مادر ، در دلت قند آب شود .ولی انگار از این شانس ها نداریم و البت این مادر که من می بینم اگر سنگ ببارد از آسمان ، حتی برای خواب هم که شده ، ما را به زعفران زار خواهد برد ، در نگاه پدر می‌خواندم که او